این چند وقت حوادث متعددی رخ داد.
مانند همیشه عده ای جانشان را از دست دادند و عده ای به کارشان ادامه.
مانند همیشه مداحان ذکر مصیبت گفتند و مسوولین دستمال بر چشم گرفتند.
تیم فوتبالمان با مکزیک و آنگولا و پرتغال همگروه شد و باز هم پای مربی ایرانی به وسط آمد.
ایرانی اگر توانش را داشت که خود به سرمنزل می رسید.
عکاسان در انجمن صنفی گردهم آمدند و اعتراض کردند اما رییس انجمن عکاسان فقط لقبش را به دنبالش می کشید.
فیلم گودزیلای سینمای ایران اکران شد و حکم همه را صادر کرد.
در همین بین چادر کارتن خواب ها به همت اهالی محل آتش زده شد تا نوع دوستی مان را بیشتر ثابت کرده باشیم.
تا آقای کیمیاگر در کوچه پس کوچه های پایین شهر معرفت گم شده را بیابد.
چرا بعضی ها را به موزه نمی برند؟
بیایید با همدیگر متحد شویم جمله خنده داری به نظر می رسد وقتی عکس همکارت را با نام خودت چاپ کنی.
گاهی حرف های زیادی برای نوشتن دارم اما همین که دستم را روی کیبرد می گذارم پشیمان می شوم از تایپ کردنشان.




هیچ عکسی پیدا نکردم تا بتواند حقیقت این زمان را نشان دهد.